WO 1 : '17 - '18

CHARLEY PASTELEURS, FABYAN PASTELEURS, DIETER VERMEIRE

Een pistoolschot weerklinkt in het donker. Een man ligt dodelijk gewond op het podium. Men hoort muziek die in reverse gespeeld wordt. De man komt in slow motion recht en gaat achterwaarts het podium af om zo terug in de tijd te stappen. Zijn enige overgebleven bezit, een valies, brengt hem terug het podium op.  Het is nu 1917. Doorheen de monoloog vertelt hij zijn laatste jaar van ontberingen tijdens WO 1.‘17-‘18 gaat over een vader die door de oorlog alleen achterblijft. Hij vertelt over het geleden verlies aan familieleden, de bezetting door de Pruisen, de gruwel..., aangevuld met het nodige verdriet, diepgang en waarom ook niet met humor. Hij voert dit gesprek met zijn denkbeeldige dochter die hij doorheen de oorlog ook kwijtraakte. Geregeld wordt de monoloog onderbroken door muziek uit die oorlogsjaren.

Twee rasmuzikanten hebben 10 liedjes bewerkt en omgezet naar hun eigen stijl. Een percussiegitarist en een bassist brengen dit akoestisch zonder echter de herkenbaarheid van de liedjes te verwaarlozen. Zodoende volgt er een totaalspektakel met tekst, muziek en beeld.